Sen İyi Bir Aşık Olamadın Sevgilim

 SEN İYİ BİR AŞIK OLAMADIN SEVGİLİM

Üzgünüm sevgilim,sen iyi bir aşık olamadın.

Kolumdan tutup ‘Sen Vedia değilsin.’ demeliydin.

Peyami seni kelimelere dökemezdi,demeliydin.

Sen iyi bir aşık olamadın.

Beraber Hint diyarına gidelim,deyip birden karşıma çıkmalıydın.

Cemil Meriç’i gülümsetecek şeyler yapmalıydık beraber.

Bağıra bağıra Şarkın bestelerini söylemeliydik.

Biz Garpın değil Şarkın çocukları olmalıydık.

Sen iyi bir aşık olamadın.

Vedia gibi durmadan ağladığımda,’saçmalıyorsun’ dememeliydin.

Gözlerime bakmalıydın.

“Ağlama,dayanamıyorum.” demeliydin.

Üzgünüm sevgilim,sen Oğuz Atay’ı hiç anlayamadın.

Biz seninle aşk temalı bir şiirin en histerik satırı olmalıydık.

Biz seninle,biz seninle hiçbir şey olmamalıydık.

Benim ellerim sana Oğuz Atay’ı sevdirmek için çok küçüktü.

Olric’le olan yaşantıma karışmamalıydın.

Sen hiç beni mağaramdan çıkarmamalıydın.

Beraber ağlamalıydık,herkes beraber gülebilirdi.

Beraber gökkuşağından nefret etmeliydik.

Gökkuşağını herkes severdi.

Özür dilerim sevgilim.

Siyaha dönmüş grilerimle ben hiç gökkuşağını sevemedim.

Biz seninle eksiltili bir cümle olmamalıydık.

Güneyde turuncu hayaller kurmamalıydık.

Orhan Veli’nin o çok sevdiği mavisini çalmamalıydık.

Biz seninle bizli cümleler kurmamalıydık.

Üzgünüm sevgilim.

Ben iyi bir aşk olamadım.

Özür dilerim.

Ben Oğuz Atay okumayı hiç bırakamadım.


-ŞEYMAS.

Bir Buruk Tebessümdün Sen

"İnsan seni gördü mü kolundan tutup 'hadi bir kahve içelim' demek istiyor." derdi.Gülsem mi ağlasam mı bilemezdim.Gözlerimi kocaman açarak bakardım.

"Çünkü." derdi "Çünkü sen kahve içerken ellerin titriyor.Hep bir acaba döker miyim telaşı.Söylesene hayatı da böyle titrek ve korkak mı yaşarsın sen?"

Güçsüzlüğümü yüzüme vurmasından hiç hoşlanmazdım.Gözlerime bakardı.

"Gözlerin." derdi."İnsan ilk başta iri ve güzel olduklarını fark ediyor,biraz daha derin biraz daha içten bakınca  o gözlerin her an kırılacakmış gibi baktığını görüyor."

"Bunu sadece sen fark ediyorsun."

Uzanıp ellerimi tutardı,utanıp geri çekmek için delice bir istek duyardım.Bırakmazdı.Bir sigara yakıp devam ederdi:

"İnsan tanımak istiyor seni.Merak ediyorum mesela,kaç şekerli içersin çayını?Hep böyle az mı gülersin ? Gözlerin hep böyle kırılacak gibi mi bakar senin ? Öğrenmek istiyorum,en sevdiğin renk nedir ? Mutlu olunca nasıl davranırsın,çay içerken de titrer mi ellerin böyle ? Kitapları sevdiğin kadar sevebilir misin mesela bir adamı ? Tanımak istiyorum seni.Yağmuru mu seversin karı mı  ? Yoksa ilkbahar mı senin mevsimin?"

Sigarasını söndürüp gözlerime bakardı.Bir yanıt arardı kendine.Ellerimi çekerdim,kendimi iyi hissetmeye zorlardım.Ağlayamazdım.

Ürkek bir sesle konuşurdum:

"Tanısam keşke seni ama her an ölebilirim."

Hızlıca uzaklaşırdım yanında,kendimi  öldüresim gelirdi,ağlardım.

-ŞeymaS.

("Tanısam keşke seni ama her an ölebilirim" alıntı :Aytuğ Akdoğan)

ÖLÜLER ŞİİR SEVER !

ÖLÜLER ŞİİR SEVER

Güzel şeylerden söz edelim Olric.

Güneşin paslanmasından,denizlerin hüzünlü şarkısından...

Gidelim Olric buralardan gidelim.

Tüm mavi denizleri yırtıp, dikimi için Orhan Veli'yi göklerden indirelim.

Uzaklara gidelim Olric.

Güneşin gözyaşlarıyla ısıttığı kasabalara,

deniz kızlarının melal bir bestesinin insanı burukça gülümsettiği

adalara gidelim.

Çünkü şimdi biz,

Seninle Olric

 Hüzün temalı bir şiirin eksiltili cümleleriyiz.

Artık biz senle Olric Tutunamayanlar Krallığının tek veliahtıyız.

Gidelim buralardan Olric, dayanamıyorum gidelim.

Tanrıdan özür dileyip bir mezarlıkta yüksek sesle şiirler okuyalım.

Çünkü ölüler şiir sever Olric.

  Koşarak gidelim buralardan.

Oğuz Atay öldü Olric.

Unutamıyorum.

Ölülerin şiir sevmediği köylere gidelim Olric.

                                                                                                                                     -ŞEYMAS.

Kalbimiz Ellerimiz Kadar Küçük Olmasın !

                               KALBİMİZ ELLERİMİZ KADAR KÜÇÜK OLMASIN !

    Bir gökkuşağı düşlüyorum.Sekizinci renkte ruhumdaki tüm renkleri yansıtabileceğim…Sadece yedi renkle sınırlı kalmasın,diğer renkler darılmasın istiyorum.Gökkuşağında tüm renkler olsun istiyorum.

   Bir pazar sabahı düşlüyorum.Hafif güneş altında seri adımlarla bir deniz kenarında

yürümek istiyorum.Bankta oturan hiç tanımadığım yaşlı bir adam hapşurduğunda çok yaşa diyecek kadar iyi biri olmayı istiyorum.

    Bir sonbahar akşamı düşlüyorum .Üzerime bir ceket giyip , sokaklara derin soluklar bırakmak istiyorum.Birini terk eder gibi…İçimdeki tüm kötülükleri terk etmeyi umuyorum.Rüzgar , saçlarımla dans ederken bir sokak köpeğiyle herhangi bir kaldırımda oturup, ona içimden ne gelirse onu anlatmak istiyorum.Çoğu insandan daha fazla sadakat sahibi olduğu için teşekkür etmek istiyorum ona.Sonra ceketime biraz daha sarılıp,sokağa derin soluklar bırakarak uzaklaşmak istiyorum.

    Bir deniz düşlüyorum.Derinliklerine dalıp ,yunuslarla satranç oynayıp,deniz kızıyla bir

kahve içmek istiyorum.Yeryüzünden bir prense olan aşkını dinlemek istiyorum.Bu kadar masum ve çok sevebildiği için teşekkür etmek istiyorum ona.

    Bir yağmur düşlüyorum,tüm ruhumu yıkayabilecek.Pencereme vururken damlaları bir

şiir kitabı okumak istiyorum.Yağmur sesi kulağıma dolarken, bir kitapla bütünleşmek istiyorum.Ruhumu okumasına,yüreğimi okşamasına izin vermek istiyorum.En iyi dost kitaptır çünkü,iyi biliyorum.

    Bir mayıs düşlüyorum.Hani şair demiş ya : Mayıstı , seni o yüzden bağışladım.İşte bu yüzden bir mayıs sabahına kırıldığım,kızdığım kim varsa hepsini affederek uyanmak istiyorum.Bunu yapabilecek kadar güçlü biri olmayı umuyorum.

   Minik bir kız çocuğu düşlüyorum.Kırmızı bir rugan ayakkabı hediye edip,yüzündeki içten gülümseme olmak istiyorum.Sarılırken bana,kulağına fısıldamak istiyorum:

“Sana kalbinin yumruğun kadar olduğunu söyleyecekler , inanma küçüğüm.Kalbin her zaman ellerinden büyük olsun.”

   Bir dünya düşlüyorum.Bilim adamları yanılsın istiyorum.Kalbimiz yumruğumuz kadar küçük olmasın istiyorum.Öyle olsa bile ,içine kocaman sevgiler sığdırabilecek kadar iyi biri olalım istiyorum.En önemlisi , bize kötülük yapan insanlara bile iyilik yapabilecek kadar güçlü biri olalım istiyorum.

    Bu yazıyı yazdım,çünkü sadece size bir şeyler anlatıyor olmayı istedim.Kalbinizin yumruğunuzdan daha büyük olabileceğini bilin istedim.  

                                                                                                                                                -ŞEYMAS.

                                                                                                      

Bir Deniz Manzarası

                                                               
                                                         BİR DENİZ MANZARASI

Denize olan tutkum neye dayanır ,hiç bilmem.Belki bozkırlı bir ailenin kızı olarak dünyaya geldiğimdendir.Kim bilir ?Sürekli denizi özleyerek büyümek...Çünkü ben canım çok yandığı zaman Ankara'nın kuru ayazında düşünmeyi değil bir deniz kenarında ağlamayı tercih ederim hep.Bir ironidir,ağlarken kendimi hiç affetmem.Sadece  güçlü insanların içten,hıçkıra hıçkıra ağladıklarını düşünsem bile kendi hıçkırıklarımı duymaktan nefret etmişimdir hep.

Deniz kelimesinin anlamı denizden daha ötedir benim lügatımda.Çünkü ben kendi hapishanesini kendi oluşturan insanlardanım.İstersem paramparça olayım,yine de korkarım birini kırmaya.Çünkü kimi kırsam yine en çok ben kırılırım,iyi bilirim.Şimdi bir adam 'onlar gibi olmazsan kırılırsın' dediğinde hıçkıra hıçkıra 'onlar gibi olamam' dediğim zamanları hatırlıyorum.

Vicdanlı bir yüreğe sahip olmak bazen çok yaralayıcı olabiliyor.Bazen sormuyor değilim:Tanrı'm bu kadar hassas,kırılgan yaratmak zorunda mıydın beni? Konuyu dağıttım biraz biliyorum.Hayatımda çoğu şey toplayamayacağım kadar paramparça ve dağınıkken, bir de konunun dağılmasına aldırmıyorum.Ama bu sefer olmaz.Şimdi değil.Toplamam gerek konuyu.Çünkü hayatımın daha fazla dağılmasına izin veremem.Bunu kendime yapamam.

Denize aşık bir deniz kızı olduğumu düşünmüşümdür hep.Çünkü ben denizdeyken kendime içsel yolculuklar yapmayı severim.Yaz günlerini anımsıyorum.Dakikalarca sadece dalgaları izlediğim zamanları...Dalgalar bazen gerçekten çok hırçın olabiliyor.En sevdiğim tişörtün sırılsıklam olmasına aldırmadığım zamanları anımsıyorum.Denize hiç kızamam ben çünkü.Şimdilerde o umursamaz kızı özlüyorum,denizi özlüyorum.Yüzdüğüm zamanları düşünüyorum.Ben en çok yüzerken konuşurum denizle.Yorsa da bazen beni deniz,yine onun kucağında dinleniyorum.Kendimi dinliyorum.Geçecek diye saçlarımı okşuyor deniz.Kendimi ona bırakıyorum,kanıyorum yine.Kulağıma gelen dalga sesleri uzaklardan bir deniz kızının hüzünlü şarkısını  benziyor.Bu şarkıya hayır diyemem,hiç diyemem.Çoğu zaman kendimi dalgaların kollarına bırakırım.Genelde kimseye içimi yansıtmayan ben,denize dökerim içimdeki tüm bozuk hüzünleri.Balıklara bakar ve derim ki;

"Babanızın kıymetini bilin."

Deniz teşekkür edercesine gülümser bana.Herhangi bir kayalıkta bacaklarım denizde olacak şekilde otururum.Çünkü kendimi tamamen denizden soyutlayamam.Bunu yapacak kadar kötü biri olamam.Ayak parmaklarımla balıkları yakalamaya çalışırken,gökyüzüne bakar Tanrı'ya teşekkür ederim.Çok fazla uzak kalamadığımdan tekrar atarım kendimi denize.Yorulana kadar yüzerim,yorulana kadar kendimle cebelleşirim.

Sıcak yaz akşamları,hafif meltemli akşamüstüleri hatırlıyorum.Elimde herhangi bir yazarın herhangi bir kitabı...Çoğu zaman denizi izlemekten kitap okuyamam ben.Deniz bende hipnoz etkisi yapar.Aklımı başımdan alır,yüreğimi başıma getirir.İçim sıkılır,canım yanar çünkü.Derin bir nefes alıp,yaşamaya devam ederim.Okuduğum kitabı bırakırken,denize bakarak söylenirim.

"Üstüme gelme deniz,yarın sabah anlatacağım."

-ŞEYMA S.

"Ben Tanrı'nın Kızıyım!"

"BEN TANRI'NIN KIZIYIM!"

   Ruhumdaki tüm yara izleriyle Tanrı'nın önünde buluyorum kendimi.Ellerimden tutup kaldırmasını umuyorum.Hafifçe gülümsüyor Tanrı.

"Ne de çok geciktin."

Ah evet, yaşadığım tüm hüzünler tekrar gözümün önünden geçiyor.Sadece canım yandığında Tanrı'ya koştuğum için kızıyorum kendime.Özür dilemek istiyorum,bir daha hiç gitmeyeceğime söz vermek istiyorum.Yapamıyorum.Yaralarımı saklama çabalarına giriyorum.Tanrı görmesin,suçluluk duymasın istiyorum.

  Tanrı iyice yaralarımı inceleyip,canımın bu kadar yanmasına izin verdiği için özür diler gibi bakıyor.O'na hiç kızmıyorum.O'na bu kadar geç gelerek hak ettim bunu, biliyorum.Hiç farkında olmadan kendi sesimi duyuyorum.

"Benim...Benim canım çok yandı."

Büyük bir sevgiyle bakıyor bana . Affedecek sanıyorum.Cehenneme gittiğim günler bitecek,beni affederse tüm yaralarım iyileşecek sanıyorum.Anlatıyorum,çünkü daha fazla susarsam içimde kalan kelimelerin kalbimi parçalara ayıracağının bilincindeyim artık ve biliyorum beni O'ndan başka kimse anlayamaz.

  "Her zaman yanında olacağıma dair söz verdiğim insanlar oldu,yapamadım."

Gülümsüyor Tanrı.

"Onların yanında olmanı ben istemedim."

Anlamamış gözlerle bakıyorum.Uzanıp ellerimi tutuyor.

"İyi biri olarak kal istedim."

"Kalamadım." derken ağlamamak için kendimi zor tutuyorum.

Bir an için bana sarılmak istediğine yemin edebilirim.

"Bazı hatalar yaptın,sonra benden özür diledin.Affedildin ki; şuan ellerinden tutuyorum."

Her gülümsememde dudaklarımdaki hüzünden dikişler canımı yaksa da kocaman gülümsüyorum.

Hala biraz bana kırgın olduğunu bildiğim halde konuyu değiştiriyorum.

"Bir adam var." diyorum.

Bu cümleyi kurmamla,o adamı benden iyi tanıdığını biliyorum.

Devam etmemi bekliyor,doğru sözcükleri bulmak için çabalıyorum.O'nu tekrar kırmak ya da kızdırmak asla istemiyorum.

"Bana inanmıyor değil mi?" diyerek beni bu dertten kurtarıyor.

"Sana inansın istiyorum." diyorum zar zor duyulan bir sesle.

 Hafifçe saçlarımı okşadığını hissediyorum.
"Çünkü sadece bazen onunla aynı duyguları hissettiğimizi düşünüyorum.Onun canı çok yanıyor,belki de benimkinden daha çok.Yaralarını sadece sen iyileştirebilirsin."
Gülümseyerek dinliyor beni Tanrı.Devam etmemi işaret ediyor.
"O'nu sana inandırmaya çalışmak istedim." Ellerimi gösteriyorum.
"Ellerim küçük benim,yapamadım."
"Başkalarının iyiliğini isteyecek kadar iyi birisin." derken gurur duyan gözlerle bakıyor bana.
"İyi biri olmaya çalışıyorum.Genelde bu yüzden susuyorum."
"Bunu sorun yapma." diyor. " Onlara susup,benimle konuşuyorsun."
   Yanındayken tüm yaralarımın yavaş yavaş iyileştiğini hissediyorum.Burada ölmek istiyorum.
Ellerimden tutup ayağa kaldırıyor Tanrı.
"İyi biri olarak öl,sen benim kızımsın."
Tanrı'ya iyi biri olarak öleceğim diye verdiğim sözleri yok sayıp içimdeki kinci çocuğa uyuyorum.
"Ya canımı bu kadar çok yakanlar ne olacak?"
Alnımdan öpüyor Tanrı.
"Sen hiç merak etme , onların cezalarını ben vereceğim."
  İçimi rahatlatarak,iyi biri olmaya söz vererek ayrılıyorum yanından.Ama aslında o hep benimle biliyorum.
 Belki bu yazıyı yazdığım için bana kızgın olsa bile affedeceğini umuyorum.Aslında O'na hem çok yakın,hem de bir o kadar uzağım.Bazen gerçekten bana sevgisini hissettiriyor,bazense hiç umrunda olmuyorum.Ama O'na hep inanıyorum,çünkü eğer ona inanmazsam delirirdim.Ve çoğu zaman şunu diyorum.
"Görüyorsun ya Tanrı'm, durum bu . Sen sevsen de öldürsen de kabulümdür."
  Çünkü şüphesiz O bizim bilemediklerimizi bilir.
Ve hissediyorum;
Bazen sadecece koşarak ona gelmemi istiyor.
                                                                                                                                       - ŞeymaS.